Sonsuz ilim ve kudret, nihayetsiz rahmet ve hikmet sahibi olan Cenab-ı Hak (azze ve celle), kudretinin mücessem kelimelerinden olan bir incir çekirdeğinde, muazzam ve müzeyyen dev bir incir ağacını manen gizlediği gibi; Zat'ının kelamı olan Kur'an-ı Azimüşşan'ın ayetlerinde de nihayetsiz manaları gizlemiştir Kim toprak gibi bir mahfiyyet ve tevazu ile ruhunu ve kalbini Kur'an'ın ayetlerine açarsa, tefekkür ve ihlasın suyuyla da sularsa, o tohum hükmündeki ayetler, onun gönül bağlarında çiçek açıp, meyveler verip neşv-ü nema bulacaktır Biz burada o tohumlardan bir tanesini kabiliyetimiz nispetinde açmaya çalışacağız Cenab-ı Hak, Kur'an-ı Azmüşşan'da Nebe Suresi 6 ayetinde buyuruyor ki: "Arzı bir beşik yapmadık mı?" ALLAH bu ayette arza neden beşik diyor? Arzı beşiğe benzetmekte nasıl bir mana olabilir? Çünkü beşikte bebek vardır Ve anne, bütün ruhu ve bedeniyle beşikteki bebeğe yönelmiştir Anneyi bebeğe musahhar eden; bebeğin aczi, fakrı ve zaafı ve annenin ona olan şefkati, merhameti ve sevgisidir Demek ki annenin bütün bedenini, gözünü, kulağını, sütünü, elini, ayağını bebeğe yönelten annenin ruhudur Çünkü merhamet, şefkat, sevgi gibi vasıflar, asla fiziki fonksiyonlar olmayıp tamamen manevi, ruhani fonksiyonlardır Annenin bütün bu manevi ve ruhani fonksiyonlarıyla yöneldiği bebeğinin, büyüdüğünde onun dudaklarının arasından çıkıp annenin ruhuna hitap edecek ilk söz ne olmalıdır? Hiç şüphesiz ki bu söz, bebeğin annesinin gözlerinin içine bakarak "Anne!" demesidir Bebek annesinin etine, kemiğine, kanına, sütüne, anne demiyor Kalben ve fıtraten ve hissen, annesinin bedenini geçiyor ve direkt olarak, annesinin ruhuna hitap ederek "Anne!" diyor Ve en gerçek bir yaklaşımı yapıyor Çünkü fıtraten, hissen biliyor ki annesinin eti, kanı, sütü kendisini tanıyıp kendisine yönelmiyor Bütün bunları kendisine yönelten; kendisini bilen, işiten, gören, merhamet eden, seven annesinin ruhudur Aynen öyle Cenab-ı Hak bu arzı bir beşik gibi yaratmış ve onu çocuğu sardığı amnion kesesi gibi atmosferle sarmıştır O beşikteki bebek ise nihayetsiz acz ve fakrı içindeki insandır Yani sensin Ve ALLAH seni Güneş'le, Ay'la, yeryüzünün binlerce güzel renk ve koku içerisindeki çiçekleriyle, gökyüzünün yıldızları ile emziriyor Dağlarla, (binlerce çeşit madenleri, suları depolayarak), denizlerle, (binlerce çeşit deniz canlılarıyla) emziriyor Binlerce çeşit tatlarda, kokularda meyvelerle, ağaçlarla emziriyor Hatta annen ve babanla emziriyor Sanki onlar da bir süt hükmündeVe evreni hükmü altına alan muazzam intizam, tenasüp, tevzin, tecavübgibi kanunlarıyla emziriyor Sanki şu evren bir anne bedeni gibi sana yöneltilip, musahhar edilmiştir Nasıl ki annenin bedeni, eti, kemiği, kanı, çocuğu tanıyıp ona yönelmiyor O bedeni ona yönelten annenin ruhudur Bu evrenin bedeni dahi seni tanıyıp sana yönelmiyor Onu sana yönelten, onun ruhu hükmündeki, ALLAH'ın sonsuz ilmi, rahmeti, keremi, şefkati ve kudretidir Annenin bebeğinden beklediği ilk söz gibi, bütün bu evreni anne bedeni gibi sana yönelten ALLAH'ın senden beklediği söz ne olabilir? O söz, ne zaman bu insan, gerçek manada bana yönelip de "ALLAH" diyecek değil midir? Anne kucağındaki çocuğun, annesinin şefkatli bakışları altında annesinin sütü, dudaklarının kenarından akarken kendi gibi acizlere kucak açıp sarılmak istemesi nasıl bir haldir? Senin de sonsuz rahmet ve keremle sana bakan ALLAH'ın kucağında senin gibi acizlere kucak açman nasıl bir hal olabilir?
Bir de şöyle bir hal var Çocuğun şefkatli, asil annesinin kucağında annesini hor görerek bu benim annem demekten utanması gibi; insanın da insanlığını inkar edip; Rabb'ine nankörlük edip, ihanet eden zelillerin arasında Aziz ve Celil Rabbini hor görerek ALLAH demekten utanması, nasıl iğrenç bir haldir Var kıyas edebilirsen et!